Koert Krouwel

Jared vertelde Dave over zijn droom om ergens een eiland te bezitten waar de rijken der aarde zich weer kunnen vermaken. Een eiland vol met tunnels en bunkers, dat zou het mooiste zijn want dan hoef je die niet zelf te graven en het weer moet er lekker zijn, maar das logisch.

Dave is een environmentalist, en daarnaast lid van de Rothschild familie een geweldige combi! Hierdoor weet Dave alle plekjes wereldwijd die de moeite waard zijn om te beschermen tegen, eeeeehhhh, tegen, eeeeehhhh, nou ja, eeeehhhh, ach wat maakt dat uit.

Dave wees Jared op het Albanese eiland Sazan en zorgde ervoor dat de premier van Albanië meeging in het plan. Het eiland is een broedplaats voor talloze zeldzame vogels, waaronder Flaming’s, Monniksrobben en Zeeschildpadden en nog vele andere dieren omdat het nooit is ontgonnen. Tot nu toe werd het alleen gebruikt door het leger als opslagplaats voor munitie. Hierdoor heeft de natuur zich daar ongestoord kunnen uitleven, maar daar hebben Dave, Jared en de premier van Albanië Edit schijt aan. Die willen er duizenden woningen (voor de slaven) en luxe resorts bouwen, voor een select gezelschap.

En zo is de Flamingo revolutie ontstaan. Je leest er soms wel iets over in de MSM maar over Dave hoor je niets. Dave, de environmentalist, David Mayer de Rothschild.

Toch nog een drukke ochtend gehad en zonet zooi weggebracht naar de stort. Nu op de bank, heerlijk…

Ik verbaas me steeds meer. Moest net een aanhangwagen terugbrengen waardoor ik de tijd had om radio te luisteren. Alles is propaganda, gelukkig is er de klassieke zender, alleen oppassen met de reclames! Die gaan vooral over vakanties en waar je je geld aan moet nalaten als je doodgaat.

Het was een chique auto waar ik in reed en zodoende vond ik bnr radio. Vroeger luisterde ik daar altijd naar als ik onderweg was. Er is een hoop veranderd vooral in mij.

Onze eerste Merke is een feit. Wat een feest. Geen onderscheid, geen groepjes, iedereen doet mee, wat een feest. Trots dat ik er een klein rolletje in mocht spelen, dank…

Gisteren vertelde de nieuwslezer op de radio dat Israël drie Libanese soldaten had gedood in Libanon en dat ondanks een staakt het vuren overeenkomst. Volgens de nieuwslezer lag dat aan Hezbollah want die hielden zich er niet aan. Ik verwachtte dat er daarna een lachsalvo zou volgen maar dat gebeurde niet.

Een andere expert vertelde dat de Poetin aan het verliezen is. Oplopende kosten, deserterende soldaten, ziekte, opstanden en volgens hem verloren de Russen terrein. Oja, wat volgens hem vooral vervelend is is dat de Poetin zijn standpunten nu al vier jaar niet wijzigd, zo werkt onderhandelen niet volgens deze expert.

Zo’n Merke gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Ik draai me nog een keer om, oant moarn.

De Merke is het dorpsfeest, de jaarlijkse kermis maar dan in het Fries. Ik mag erbij aanwezig zijn, das dan wel weer leuk! Maar wat een ongelooflijke k*t muziek werd er gedraaid, sorry.

Tja, een dj van mijn leeftijd stond er te draaien en in mijn tijd werd er ook, veel, hele slechte muziek gemaakt, in mijn ogen dan. De dj was een ouwe gabber en das niet mijn ding. Maar een hoop mensen hadden een hele hoop lol dus missie geslaagd.

Vandaag nog een dagje Merke en morgen ook. Wie weet wordt de muziek nog beter, ik hoop het maar🤠

Die was net bezig de jas uit te doen van een dikke zware dame die rustig op haar rug lag. Ik vroeg hem waar de huid van deze prachtige koe heen gaat nadat ze gestript is. In de afvalbak, zei de slager, das duurzaam.

Vroeger kwam een leerlooier de huiden ophalen en kreeg hij er zelfs wat voor. Dat is al heel lang voorbij. Mensen dragen liever plastic kleren die je elke twee maanden moet vervangen, das duurzamer.

Nu kan ik een carrièreswitch gaan maken en leerlooier worden maar ik kook zo graag. Ik zag de heerlijke bavetten al liggen in deze prachtige koe. Duizenden jaren lang waren de huiden van dieren onze vriend. Voor kleding, meubels, jassen en tassen gebruikten we dit geweldige materiaal. Wat zou het mooi zijn om een kledingstuk te maken van een huid van een koe die we hier ook opeten. Kaas maken van haar melk, genieten van haar heerlijke vlees op ons bord en dan een warm kledingstuk maken van haar huid. Toch is ff opzoeken hoe je leer looit.

Het zogenaamde nieuws. Het gepingpong tussen Trumpfius en de Ayatholla’s. Het geblaat van de schoothondjes in Europa. Er schijnt een parlementaire enquête te zijn over de Covid periode, who fucking cares? Israël en Libanon? Cuba waar mensen verhongeren? Brandstof crisissen in Azië? Pandemieën in Afrika en op cruiseschepen? De Poetin en zijn tegenstanders. De vissers die bedonderd zijn, de boeren die worden weggemoffeld, asielzoekers die het land overstromen en rechts extremisten die daar weer tegen zijn, het zal wel. Ik ben er klaar mee.

Is het teveel? Nheuh, het interesseert me alleen niet meer. Alles wat ik lees, in zowel de mainstream media als in de alternatieve media is bedoeld om mij een kant te laten kiezen en daar pas ik voor. Alles is een spel en heeft maar één doel en dat is het script te laten uitkomen. Het script wat duizenden jaren geleden is opgeschreven, het is niet anders.

Het enige wat ik wil doen is lekker koken. Nee, lekker eten serveren alleen moet ik het daar eerst voor maken. Mensen blij maken, ze verassen. Een kort momentje geven waarin ze genieten van al het goede van deze aarde. Dat is genoeg. Meer dan…

Bommen in, Irak, Syrië, Beiroet, in Kiev, in Iran of Moskou. En het is nu al zolang aan de gang dat het went. Maar tijdens de vele oorlogen die ik in mijn leven heb langs zien komen, heb ik nooit gedacht dat wij er nog eens ééntje zouden gaan beginnen, tot nu toe.

Ik probeerde me vannacht voor te stellen hoe het is om in een schuilkelder te zitten of onder een tafel omdat de bommen om je heen aan alle kanten inslaan. Waar ik vooral mee bezig was, was met Sam, hoe leg ik hem uit dat het wel meevalt?

Tis niet dat ik voor mijzelf bang ben maar man, man, wat schaam ik me voor de volgende generaties. Wat hebben wij een kansen gehad om er iets anders van te maken, en wat zijn we zielige wezens dat we dat niet hebben gedaan. Gevallen voor spiegeltjes en kraaltjes, wat een triestheid.

De langste dag is alweer over twintig dagen. En mijn stukkie schrijf ik weer veel te laat. Er gebeurt een hoop! Niet alleen in de wereld maar ook in mijn kleine universum.

Juni! Gaan de gevolgen van de oorlogen zich manifesteren in juni? Ik was er al van overtuigd dat we in mei meer zouden gaan merken, maar zoals te verwachten, ik ben een erg slechte voorspeller. De olieprijs blijft schommelen rond de honderd dollar, de verwachte opwaartse trend laat op zich wachten. Maar hoelang nog? Hoeveel olie zit er nog in de opslag, hoe gaan we onze gasvoorraden bijvullen?

Wie weet lossen ze het weer op, plakken ze ergens een onzichtbare pleister. Eentje die de wond niet heelt maar de pijn verdoezeld, ach dat is genoeg in deze tijd.

Maar de wond is aan het rotten, ik ruik het. De werkelijke schade komt er binnenkort uit. Net als bij een echte wond zal het gepaard gaan met pus, etter, bloed, stank, veel pijn en ongelooflijk veel verdriet. Zo jammer, het is totaal niet nodig….