Vooral twijfelen is een dingetje. Het niet meteen meegaan met het narratief is not done. Of het nu gaat om het klimaat, lhbtqrstuwv, de vele oorlogen en de redenen daaromtrent, virussen, het maakt niet uit. Ben je niet voor dan ben je tegen, er is geen midden.
Angst is de motor. De motor om het narratief in stand te houden. De angst om buiten gesloten te worden, om bij het verkeerde groepje te worden ingedeeld. Om een stempel te krijgen, klimaatontkenner, homofoob, Poetin lover, wappie. De meeste mensen hebben daar geen zin in, en zo is het altijd geweest.
Ben je, zoals moi, toch niet gevallen voor het narratief dan heb je tussen de afvalligen hetzelfde probleem. Als wappie moet je ook een mening hebben over de Palestijnen, over de Deep State en daaraan gekoppeld de Lolita Express. Denk je niet hetzelfde over de boeren dan heb je ook daar een probleem. Er moet en zal een kant gekozen worden. Het midden is weg.
Nu zitten al die kanten in mij en in mij is het het makkelijkst om te veranderen. Niet door te kiezen maar door open te blijven staan. Zonder angst, er is, in mij, niets om bang voor te zijn.









