Koert Krouwel

Het zogenaamde nieuws. Het gepingpong tussen Trumpfius en de Ayatholla’s. Het geblaat van de schoothondjes in Europa. Er schijnt een parlementaire enquête te zijn over de Covid periode, who fucking cares? Israël en Libanon? Cuba waar mensen verhongeren? Brandstof crisissen in Azië? Pandemieën in Afrika en op cruiseschepen? De Poetin en zijn tegenstanders. De vissers die bedonderd zijn, de boeren die worden weggemoffeld, asielzoekers die het land overstromen en rechts extremisten die daar weer tegen zijn, het zal wel. Ik ben er klaar mee.

Is het teveel? Nheuh, het interesseert me alleen niet meer. Alles wat ik lees, in zowel de mainstream media als in de alternatieve media is bedoeld om mij een kant te laten kiezen en daar pas ik voor. Alles is een spel en heeft maar één doel en dat is het script te laten uitkomen. Het script wat duizenden jaren geleden is opgeschreven, het is niet anders.

Het enige wat ik wil doen is lekker koken. Nee, lekker eten serveren alleen moet ik het daar eerst voor maken. Mensen blij maken, ze verassen. Een kort momentje geven waarin ze genieten van al het goede van deze aarde. Dat is genoeg. Meer dan…

Bommen in, Irak, Syrië, Beiroet, in Kiev, in Iran of Moskou. En het is nu al zolang aan de gang dat het went. Maar tijdens de vele oorlogen die ik in mijn leven heb langs zien komen, heb ik nooit gedacht dat wij er nog eens ééntje zouden gaan beginnen, tot nu toe.

Ik probeerde me vannacht voor te stellen hoe het is om in een schuilkelder te zitten of onder een tafel omdat de bommen om je heen aan alle kanten inslaan. Waar ik vooral mee bezig was, was met Sam, hoe leg ik hem uit dat het wel meevalt?

Tis niet dat ik voor mijzelf bang ben maar man, man, wat schaam ik me voor de volgende generaties. Wat hebben wij een kansen gehad om er iets anders van te maken, en wat zijn we zielige wezens dat we dat niet hebben gedaan. Gevallen voor spiegeltjes en kraaltjes, wat een triestheid.

De langste dag is alweer over twintig dagen. En mijn stukkie schrijf ik weer veel te laat. Er gebeurt een hoop! Niet alleen in de wereld maar ook in mijn kleine universum.

Juni! Gaan de gevolgen van de oorlogen zich manifesteren in juni? Ik was er al van overtuigd dat we in mei meer zouden gaan merken, maar zoals te verwachten, ik ben een erg slechte voorspeller. De olieprijs blijft schommelen rond de honderd dollar, de verwachte opwaartse trend laat op zich wachten. Maar hoelang nog? Hoeveel olie zit er nog in de opslag, hoe gaan we onze gasvoorraden bijvullen?

Wie weet lossen ze het weer op, plakken ze ergens een onzichtbare pleister. Eentje die de wond niet heelt maar de pijn verdoezeld, ach dat is genoeg in deze tijd.

Maar de wond is aan het rotten, ik ruik het. De werkelijke schade komt er binnenkort uit. Net als bij een echte wond zal het gepaard gaan met pus, etter, bloed, stank, veel pijn en ongelooflijk veel verdriet. Zo jammer, het is totaal niet nodig….

Sorry…

En slapen was ook wel belangrijk. Dus weer te weinig tijd voor een uitgebreid stukkie.

Gelukkig maar, anders zou ik het moeten hebben over ‘HITTEKRACHT’, wie heeft dat verzonnen…

Ik ga weer genieten, doen jullie dat ook?

‘Ik heb zelf een restaurant gehad dus ik weet hoe het werkt’. En dan kan ik zo’n ouwe, arrogante mafkees wel schieten, ongelooflijk hoe die generatie zichzelf is voorbij gelopen. Ze hebben er een teringzooitje van gemaakt op de wereld maar vinden, nog steeds, dat ze het verdienen, walgelijk.

Dus ben ik hem maar even op gaan zoeken. Heb ik hem verteld dat Linn uitmaakt wat wel en niet kan of wat een stukkie vlees is en wat niet. En dan merk ik dat mijn baard, schort en hoed wel indruk maken, hij zat erbij als een schoothondje.

Vandaag weer een nieuwe dag! Er moet een buikje op de Q. De buikjes gaan hard, alles gaat hard. Echt vlees, echt eten, veel mensen kennen het niet meer. Maar ze herkennen het wel! En das mooi. Het gaat weer een mooie dag worden…

EXTREEM! Alles en iedereen viel over haar heen. Met als enige resultaat dat mensen nog meer tegenover elkaar komen te staan, zo triest. Alles gaat om verdeling, om het wegzetten van groepen mensen als extreem. De maskers vallen af, hoorde ik gisteren zo’n trekpop blaten, deden ze dat maar…

Mensen tegenover elkaar zetten, het klinkt gek maar dan houd je ze het beste in de hand. Zorgen dat ze niet meer met elkaar praten, dat je alleen komt te staan. Alles draait om angst, afgelopen weekend de heetste zesentwintig mei ooit! Angst voor de Poetin, voor de zon, het drinkwater,  voor extreem rechts en zo kan ik nog wel even doorgaan. We leven in een gekkenhuis, het is niet anders…

Moet je het er nog over hebben? Wat een ongelooflijk teringzooitje hebben we er van gemaakt.

De beurzen stijgen nog steeds, de uitrol van de SDG programmas gaan gewoon door, angst floreert als nooit tevoren, het is diep en diep triest.

In Duitsland heeft de bevolking laten weten niet klaar te zijn voor een oorlog. Maar zestien procent is bereid te vechten voor zijn of haar land. Daarvan is meer dan de helft ouder dan vijfenvijftig, dat schiet niet op.

De roebel is ondertussen een sterke munt, je vind die info zelfs in MSM. Ondanks dat ik een week geleden nog uitgelachen werd door een paar mannen omdat zij ervan overtuigd waren dat de Russische economie in Tatters lag en ik niet. Het spel gaat gewoon door, het is niet anders.

Gelukkig mag ik weer BBQ’n. De incourante delen van de koe! Zo is daar de Bavette, de vinkenlap, het middenrif ook wel skirt steak genoemd. Longhaas, de Picanha, de Spinnenkop en natuurlijk het Ezeltje. Allemaal delen van de koe die veel lekkerderder zijn dan de biefstuk of de ossenhaas, ik heb er weer zin an!

Zo dat is wel weer genoeg denk ik. Verder is het hartstikke mooi weer en moet ik nog best veel doen. Fijne dei!