Koert Krouwel

Zo kan je de toespraak, die geen toespraak was, van Khamenei de Tweede wel noemen. Ik lees dat hij gewond is geraakt tijdens het bombardement waarbij zijn vader is omgekomen. Daarnaast zijn zijn vrouw, kinderen en moeder vermoord door deze aanval. Ik zou dan ook kort en bondig zijn, woorden schieten tekort.

Offers brengen, daar zijn ze goed in in het Midden Oosten. In het hele Oosten btw. Je leven opofferen voor je vaderland, je familie, voor je mienskip. Ze blazen zichzelf zelfs op als het moet. Ooit las ik een verhaal over de oorlog tussen Irak en Iran. Hoe een jonge jongen zich als eerste opofferde door, met een bom, onder een Iraakse tank te kruipen en zichzelf dan op te blazen. Zijn voorbeeld deed volgen. De bomgordel werd uitgevonden, dat kruipt makkelijker. Honderden zoniet duizenden jonge Iraniërs zijn op die manier omgekomen.

Bij ons gaat het grappige verhaal over de twee en zeventig maagden, ik kan er zelf ook wat van. Maar in het verhaal wat ik las werd daar helemaal niet over gesproken. Het ging alleen maar over de liefde. Over de liefde die de jonge jongen voelde voor zijn familie, voor zijn mienskip, zijn vaderland. Dat was de reden dat hij onder die tank kroop, een offer bracht.

Nu ik weer een nette burger ben mag ik weer! Moet ik me weer bezig gaan houden met de verkiezingen. Nu had ik dat toch wel gedaan. Het is er met de paplepel ingegoten. Bij ons hingen, in ’82, posters met het hoofd van Ruud voor het raam, dat doet wat met je als tiener, dat brengt trauma’s met zich mee.

Als officieel erkend wappie is het lastig hoor! Wat te doen? Wel stemmen of niet stemmen? Links of rechts? Een midden is er niet meer. Nu ben ik ook niet zo van het midden maar ook niet van links of rechts. Ik geloof daar niet in, twee vleugels van dezelfde vogel, meer is het niet. Bedoeld om het gepeupel het idee te geven dat ze iets te zeggen hebben. Om ze tegen elkaar op te zetten. Om te verdelen en onrust te zaaien. Het systeem erachter veranderd toch niet. En daar draait alles om, het in stand houden van het systeem.

Nog een weekje heb ik om erover na te denken. Ben echt benieuwd wat ik ga doen. De drang om een brave burger te zijn, en te gaan stemmen, zit er diep in. Het kan wel eens één van de laatste keren zijn dat we gaan stemmen op deze manier, want dit houd een keer op. De val van Pax America is ingezet, en wat moeten we zonder onze broeders in deze turbulente tijden? Iemand nog tips?

En dan kom ik met mijn stukkie in de knel. Meestal kan ik dat voorkomen maar vandaag even Niet!

Nu gebeurt er toch niet zoveel in de wereld, is het weer klote weer en gaan we zoveel leuke dingen doen in de nabije toekomst dat er nog genoeg stukkies aankomen om jaren door te gaan. Leuk!

Zo kunnen jullie eerste Paasdag naar café de Kater in Baard komen voor een gezellige middag met het Goutum’s Mannenkoor! Samen met de mannen gaan we een muzikale en culinaire tocht door Nederland maken. Hartstikke leuk voor jong en oud! Komt allen!!

Timo werkt bij personeelszaken, bij de pakjesbezorger waar ik ook werk als sinterklaasje. Timo belde mij om door te geven dat mijn verzoek was ingewilligd. Dat het even heeft geduurd omdat ze, in de twintig jaar dat ze hier nu zitten, nog nooit zo’n verzoek hadden binnengekregen. Hij had het even moeten uitzoeken, maar het was rond!

Zoals ik hier al eerder heb geschreven ben ik officieel gemoedsbezwaarde. Dit betekent dat ik geen verzekeringen meer hoef te hebben. Geen zorg, geen auto, geen wa. Maar ik hoef ook geen WIA meer te betalen, geen WAO of andere kunstmatig verzonnen verzekeringen die bedoeld zijn om ons nepgeld rond te pompen. Ik geloof niet in dit systeem, ik geloof niet in de macht van Mammon.

Maar ik was wel benieuwd hoe de pakjesbezorger zou reageren op mijn verzoek. Zouden ze het lastig vinden, een moeilijk geval? Maar niets is minder waar. Timo vond het geweldig! Als ik vragen had of iets nodig moest ik hem maar bellen, wat een aardige vent.

En zo kan ik mijzelf toch handhaven in dit krankzinnige systeem waarin we zeventienjarige kinderen opleiden om als kannonenvoer te dienen in het leger terwijl ze geen biertje mogen bestellen in de kroeg omdat ze daar dood van gaan. Op deze manier kan ik mijn hobby, sinterklaasje spelen, uitoefenen en, mezelf, op die manier toch nuttig maken. Ik ben een gezegend mens!

Zou het weer gaan zoals in 1987? Of die van 1929? Nu de Israëlieten begonnen zijn met het torpederen van olieraffinaderijen, in Iran, kan het wel eens hard gaan. De Iraniërs hebben het voorbeeld overgenomen, zo is er dit weekend in Haifa van alles kapot geknald. Vanacht in Bahrein is er weer één in de fik gestoken, goed voor het klimaat en de economie zullen we maar zeggen.

Daarnaast is de ‘Strait of Hormus’ nu bijna volledig afgesloten, een belangrijke route voor alle rommel die wij nodig hebben uit Azië om onze kooplust te bevredigen. Dat gaat in onze ‘Just in Time’ economie grote gevolgen hebben. Zeker als je bedenkt dat wij, bijna, volledig afhankelijk zijn van medicijnen uit India en China. Het gaat een spannend dagje worden, dat is zeker.

Geloof me, toeval is het niet. Het is niet Trumpfius die dit alles in gang heeft gezet. Geen Ayatollah die erachter zit. Niet Benjamin in Israël of dat wat dertien jaar lang onze premier was. Niet Xi of Poetin. Nee, het is veel groter, ‘We have to Build Back Better’ volgens de Bankers of the World.

Zoveel blije mensen! Volgens mij is dat waarom we hier zijn, om elkaar blij te maken. Verder doet het er niet toe.

Helaas is ons geleerd dat we vooral onszelf blij moeten maken. Dat we pas gelukkig zijn als we achter een groot hek, op onze eigen landgoed, dieren af kunnen knallen. Niet dat ik iets heb tegen dieren afknallen maar waarom staat dat in de krant? Is er op het moment geen interessanter nieuws zou je zeggen.

Toch hoorde ik er iemand over praten, met een beetje een jaloerse ondertoon. De celebrities zijn de gladiatoren van de eenentwintigste eeuw. Hun roem en macht laat het gepeupel dromen van een wereld die voor hen onbereikbaar lijkt. Terwijl er een veel mooiere wereld open ligt. Een wereld waar je gewoon in kan stappen, waar je niets voor nodig hebt. Maar dat is ons niet geleerd, wat zeg ik! Het is ons afgeleerd. Overal zit een verdienmodel achter, zelfs achter goed doen. Stap eruit, wees niet bang, het gaat niet om rijkdom of macht, daar wordt je echt niet gelukkig van…

Een klein wereldje om me heen. Gisteren vloog hier een gigantisch vliegtuig over. Door het zonnige weer prachtig te zien. Het was duidelijk een militair vliegtuig, we zitten tenslotte niet zover van de luchtmachtbasis hier in het noorden. De oorlogsmachine komt op gang. We zijn er nog lang niet.

Volgens het journaille moeten we maar even wachten met het wassen van de auto. Waar stikstof direct neerslaat in nabijgelegen, beschermde natuurgebieden zweeft Saharazand de hele wereld over. Wat een gekkigheid.

Ik lees iedere dag dat er nog meer bommen en granaten los worden gelaten op Iran. Hoeveel meer is meer op een gegeven moment? Zou het uitmaken voor de gewone burger?

Kon ik mijn eigen innerlijke wereld maar wat kleiner maken. Niet verder kijken dan wat ik voor ogen krijg. Niet nadenken, want nadenken is niet meer nodig, dat doen anderen wel voor je. Het werkt bij de meeste mensen om me heen maar niet bij mij, nooit gedaan. Ik moet er nog ff mee leven…

Volgens mij was het de bedoeling dat het een korte oorlog gaat zijn. Ik denk dat dat tegen gaat vallen, net als in Oekraïne.

Weten we dat nog? Neuh, waarschijnlijk de meeste niet meer. De Poetin zou in no-time verslagen worden, der op en der over! Dat was het motto. Een paar sancties en clusterbommetjes verder en weg is tie. Twintig sancties, ontelbare bommen en triljarden aan dollars verder is er maar één winnaar, de wapenindustrie.

Wie niet de winnaars zijn zijn de burgers. Niet die van Rusland, niet die van Iran, niet van Israël, Amerika of Europa. Maar ze doen het voorkomen of ze het voor ons doen. En velen trappen daar in. All wars are Bankers wars, onthou dat nou eens…

Vandaag maar even een kort stukkie. Alles wat ik hier neerzet is teveel vandaag. Morgen weer een nieuwe dag, ik ben er nu al aan toe. Wat leven we in een gekkenhuis, ongelooflijk. Wat zijn we een stelletje verwende kinderen in het westen. En wat is dat snel gegaan. Het is fascinerend om te beseffen hoe snel de mens vergeet. Kan, of beter Moet, je het hem of haar kwalijk nemen? Wie ben ik om te oordelen. Morgen weer een nieuwe dag. Oant moarn…

Het gevoel wat ik had begin jaren negentig. Ik werkte in die tijd in café Ze Crack in Haarlem. Het cafe was eigendom van André, een Duitse Hell’s Angel die de baas was van de Hell’s Angels club in Haarlem. André is, later, tijdens het motorrijden overleden aan een beroerte, een heldendood.

Maar daar gaat dit stukkie niet over. Het gaat over het gevoel wat ik had. Het was de tijd van George B, later kwam er nog een George B als president maar dit was zijn vader. George stond een harde lijn voor om zijn land de greatest, the finest en the strongest te maken. Dat botste nogal met de Russen, die zagen het heel anders. Het was een onrustige tijd.

Velen waren ervan overtuigd dat het uit de hand zou gaan lopen tot in 1992 Billy aan de macht kwam in Amerika. Billy stond er anders in, had meer flair, was vriendjes met Yasser en Jeffrey E. In die tijd bestond Duitsland nog uit twee delen, wist niemand iets af van de Baltische staten en behoorde Oekraïne tot Rusland.

In Nederland hadden we Ruud tot ’94, daarna Wim. Nu zag Ruud er al uit als een boef en naar later bleek wassie dat ook, maar, waarschijnlijk omdat ik jonger was, ik had het gevoel dat zowel Ruud als Wim zich wel met Nederland bezig hielden. Hoe ze dat deden daar hoefde je het niet mee eens te zijn maar ze hielden zich voor mijn gevoel.minder bezig met waar het nu over gaat. Het klimaat, oorlogen, gender gelul, Europese agenda’s en ga zo maar door. Ik vraag me af of er nog wel een Nederland is voor wat er nu zit…